Μειοψηφίες ή πλειοψηφίες???

Όλοι – ανεξαιρέτως – οι φοιτητές θέλουμε τις σχολές ανοικτές, θέλουμε να παρακολουθήσουμε τα προγράμματα μας, να δώσουμε εξεταστική, να περάσουμε μαθήματα, να τελειώνουμε την σχολή μας. Οι λίγοι οργισμένοι συνδικαλιστές της ΔΑΠ που εμφανίζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα, δεν έχουν το μονοπώλιο στην αγωνία και ούτε απαραίτητα το μεγαλύτερο συμφέρον να πάρουν το πτυχίο τους. Μόνο που οι φοιτητές έχουν σταθμίσει προσεκτικά το τι θα χάσουν. Δικαιολογίες τους προσάπτεται ότι βρίσκουν. Το καλοκαίρι ήταν το μουντιάλ, τον Οκτώβρη η κούραση από την διπλή εξεταστική, τώρα τι; Η πραγματικότητα είναι ότι όλοι γνωρίζουν ότι οι σπουδές «πάνε πίσω», ότι κάποιες ημερομηνίες εξεταστικών θα χαθούν, άλλες θα μετατεθούν σε λιγότερο ευνοϊκές ημερομηνίες. Μόνο που το τίμημα είναι πολύ μικρό σε σχέση με το τι θα πληρώσει το πανεπιστήμιο και οι νέοι επιστήμονες που θα βγουν στην εργασία σε λίγα χρόνια, αν περάσουν οι αλλαγές. Ακόμη μικρότερο σε σχέση με το τι θα τραβήξουν αυτοί που θα εισαχθούν στις σχολές τότε. Και οι φοιτητές δέχονται καθημερινά να το πληρώσουν, εν γνώσει τους. Κανείς δεν τους το επιβάλλει. Η συντηρητική παράταξη της ΔΑΠ όντως αποτελεί την σχετική πλειοψηφία στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Σχετική, γιατί όταν το 60% των φοιτητών ψηφίζουν κάτι άλλο στις φοιτητικές εκλογές, μόνο σχετική μπορεί να είναι η έννοια της πλειοψηφίας της. Αυτό φαίνεται όταν οι «μειοψηφίες», κατά την δήλωση της υπουργού Παιδείας, συσπειρώνονται γύρω από κοινά προβλήματα, κοινές δράσεις, κοινό λόγο, κοινούς αγώνες και ορίζουν την δυναμική των κινητοποιήσεων. Αυτό φαίνεται από το τέχνασμα της συντηρητικής παράταξης να οχυρώνεται τελευταία πίσω από πλαίσια χωρίς πολιτική αιτιολόγηση, μόνο με ένα αίτημα να ανοίξει η εκάστοτε σχολή – όταν βέβαια μπαίνουν στις συνελεύσεις – δείχνοντας την μεγάλη ανασφάλεια που τους προκαλεί να εκθέσουν τις (άνωθεν δοσμένες) θέσεις τους.

Υ.Γ. ''Μαριέττα, βγές, τα μάτια σου ν'ανοίξεις, να δεις μειοψηφίες που κάνουν καταλήψεις...''