Δεν υπάρχει φοιτητής τον οποίο να ικανοποιεί η κατάσταση που έχει περιέλθει το πανεπιστήμιο, η ποιότητα των σπουδών του ή όλα τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει από την στιγμή που θα περάσει στην σχολή που θέλει (αν περάσει κιόλας εκεί που θέλει – αλλά αυτό είναι λίγο διαφορετική ιστορία, όχι άσχετη, αλλά διαφορετική). Δεν βρίσκει σωστά συγγράμματα, δεν βρίσκει εργαστήρια, αίθουσες, καθηγητές, διαφάνεια στις εξετάσεις, εξοπλισμούς, πρακτική εφαρμογή, ερευνητικά προγράμματα. Δεν του παρέχεται δωρεάν παιδεία όταν πρέπει να πληρώσει για την διαμονή του στην πόλη που πέρασε, για κάποια συγγράμματα και για σημειώσεις. Αυτά και πάρα πολλά ακόμη. Αλλά τι του προτείνεται; Να κοπούν οι αιώνιοι; Δεν προσθέτουν ούτε ευρώ στον προϋπολογισμό – μια θέση στο αμφιθέατρο πιάνουν όταν δίνουν μάθημα. Να θεσμοθετηθούν προαπαιτούμενα; Είτε τα περάσει είτε όχι, να μάθει κάτι δεν πρόκειται όταν μάθημα δεν γίνεται. Άσε που θα πρέπει να προσέχει τον τάδε καθηγητή που «κόβει» χωρίς λόγο, ή να μην τον «βάλει στο μάτι» ο δείνα που είναι λίγο περίεργος. Τα πολλαπλά συγγράμματα; Ενδιαφέρον, αλλά τι του εξασφαλίζει ότι ο καθηγητής δεν θα «κόβει» όποιον δεν διάβασε (βλέπε: προμηθεύτηκε) το δικό του; Καθολική ψηφοφορία στις πρυτανικές; Σωστά, αυτό καίει τον μέσο φοιτητή, αν θα ψηφίσει στις πρυτανικές (παρόλο που η πρόταση αυτή, σε συνδυασμό με την ισότιμη εκπροσώπηση φοιτητών και μελών ΔΕΠ, λύνει όντως πολλές παθογένειες του πανεπιστημιακού χώρου. Απλά δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα). Ιδιωτικά πανεπιστήμια;... Κάπου εκεί ο μέσος φοιτητής αγανακτεί, λέγοντας «καλά εδώ δεν βελτιώνουμε το δημόσιο, εδώ ασχολούμαστε με ανοησίες και θα μας φέρουν και ιδιωτικά;». Κάπου εκεί σκέφτεται ότι τον εμπαίζουν, χωρίς να προτείνουν καμία ουσιαστική βελτίωση και αντιδράει. Και αυτό έχει σημασία. Κάπου εκεί η αριστερά συσπειρώνει όλη την αγανάκτηση, κάπου εκεί οι φοιτητές βγαίνουν στον δρόμο με σύνθημα το «ΟΧΙ». Γιατί αν η κυβέρνηση είχε ακολουθήσει όντως πολιτική σημαντικών μεταρρυθμίσεων στην παιδεία, αν είχε προτείνει ουσιαστική αλλαγή και βελτίωση, αν χρηματοδοτούσε τα τραγικά υποχρηματοδοτούμενα ιδρύματα, αν φρόντιζε για το μέλλον του δημοσίου πανεπιστημίου, η τύχη του άρθρου 16 θα ήταν διαφορετική. Το άρθρο 16 χρειάζεται αναθεώρηση, κατά γενική ομολογία. Πρέπει να διασφαλίσει τον δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου, να εξασφαλίσει την αυτονομία του και την χρηματοδότηση του. Το δημόσιο πανεπιστήμιο χρειάζεται αλλαγές άσχετα με το αν θα γίνουν ιδιωτικά ή μη-κρατικά. Το πρόβλημα της παιδείας δεν είναι αν θα γίνουν ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Το στοίχημα
Οι κινητοποιήσεις ίσως να ξεκινούν από λανθασμένη βάση, έχουν όμως υποχρέωση να καταλήξουν σωστά. Κόντρα στις επιταγές (με όλες τις πιθανές έννοιες) της κυβέρνησης, δεν πρέπει να βρίσκεται ένα παγερό, απρόσωπο και αβαθές «όχι», αλλά μια ολοκληρωμένη δράση προς την κατεύθυνση που πρέπει να λάβει η συζήτηση για το μέλλον του πανεπιστημίου. Οι καταλήψεις δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός, αλλά να υπηρετούν ένα σχέδιο, τον σκοπό της βελτίωσης της παιδείας. Το στοίχημα των αντιδρούντων είναι να ενημερώσει τον κόσμο, την κοινωνία, για το τι πραγματικά συμβαίνει στα πανεπιστήμια, τι θέλουν να μας επιβάλουν, για το τι αντιπροτείνουμε. Και το στοίχημα της παιδείας στην Ελλάδα είναι να προχωρήσει πραγματικά μπροστά, όταν τόσοι πολλοί (εκατέρωθεν) θέλουν να την κρατήσουν πίσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου