Σκέψεις

Κάποιες φορές κόβω την πλάκα. Την πλάκα που κάνω με τους γύρω μου, για τους γύρω μου, με τον εαυτό μου, για τον εαυτό μου... Ακόμα και εγώ, υπάρχουν στιγμές, που σκέφτομαι πιο σοβαρά... Τι κάνω εγώ εδώ; Κάνω αυτό που ήθελα, αυτό που θέλω;

Περίμενα το καλοκαίρι πως και πως. Ήρθε... So what? Τι παραπάνω κάνω τώρα από αυτό που έκανα; Έχω σταματήσει να βαριέμαι;

Υπάρχουν στιγμές που μου φταίνε και άνθρωποι. Άλλες φορές όντως φταίνε αυτοί, άλλες εγώ, που κάπου πρέπει να ρίξω το φταίξιμο για τα νεύρα και τη βαρεμάρα μου και τις περισσότερες συμβαίνει κάτι το ενδιάμεσο.

Εκνευρίζομαι με λάθος επιλογές που κάνουν άλλοι, κυρίως όταν τους έχω ήδη προειδοποιήσει και ακόμα περισσότερο όταν επέμεναν οτί είμαι εγώ αυτός που έχει άδικο.

Εκνευρίζομαι με την ηλιθιότητα... Θα μου πεις: ΄΄Ηλίθιος είναι ο άλλος, τι να του πεις;'', αλλά πραγματικά δεν το μπορώ. Χαζές ερωτήσεις και τα σχετικά μου τη δίνουν στα νεύρα, ειδικά όταν γίνονται από άτομα από τα οποία δε θα περίμενα κάτι τέτοιο.

Ενευρίζομαι με την αδιαφορία που δείχνουν κάποια άτομα και με το πόσο εύκολα μπορούν να αλλάξουν οι σχέσεις των ανθρώπων. Για αυτό μπορεί να φταίει είτε ένα συγκεκριμένο άτομο που μπαίνει ανάμεσα, είτε οι επίλογες κάποιων με κριτήριο παντα το συμφέρον...

Πάνω από όλα όμως είναι το ψέμα. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι χειρότερο από αυτό. Και το χειρότερο ψέμα είναι όταν αυτόςπου το ''λέει'', δεν έχει καταλάβει ότι την έχει ''φέρει'' στον άλλο. Θα μου πεις: ''Τι ψέμα είναι τότε αυτό;''. Πες το όπως θέλεις, έτσι το ονόμασα εγώ, αλλά νομίζω σε πολλύς έχει τύχει να μένουν ξεκρέμαστοι από γνωστούς και φίλους, να τρως το παλουκι εσύ στον κώλο και να σου έρχεται ο άλλος όλο χαρά χωρις να έχει καταλάβει τίποτα.
Και όντως να μην έχει καταλάβει! Συνδυασμός σχεδόν όλων των παραπάνω δηλαδή!

Τα είπα όλα αυτά για να τα βγάλω από μέσα μου. Για κανένα άλλο λόγο. Χωρίς να θέλω να πετύχω τίποτα.

Ουφ! Τα είπα και ησύχασα!